Spijt

SPIJT als inspiratiebron

Lieve lezer, voor jou alle goede wensen in dit nieuwe jaar. Dat dit een jaar vol mogelijkheden, liefde, in goede gezondheid en persoonlijke groei voor je mag zijn !

Onlangs heb ik een artikel gelezen in de Happinez over de Australische Bronnie Ware die jarenlang in een hospice werkte. Hier heeft zij vele gesprekken gevoerd met mensen in hun laatste levensfase. Wat haar opviel is dat veel mensen spijt hadden van bepaalde zaken, terugkijkend op hun leven. Ze heeft hier een boek over geschreven met de titel ‘Als ik het leven over mocht doen’.

Dit artikel heeft veel indruk op mij gemaakt en ik wil graag haar top 5 met je delen om je te inspireren het vanaf NU anders te doen en niet in dezelfde valkuilen te stappen als de mensen die met spijt in hun hart gestorven zijn. 

  • Was ik maar trouw gebleven aan mezelf in plaats van te doen wat anderen van mij verwachten.  Ik ben nu 53 jaar en pas de laatste jaren durf ik meer en meer trouw te zijn aan mezelf. Hiervoor had ik de goedkeuring en acceptatie van anderen nodig. Denken dit nodig te hebben zorgde ervoor dat ik vooral gericht was op de ander waarbij ik mezelf wegcijferde of zelfs vergat. Het gevoel dat ik mezelf hiermee gaf, was een eenzaam gevoel. Een leeg gevoel alsof het binnen in mij langzaam steeds donkerder werd. Ik had mezelf steeds meer buiten spel gezet en stond letterlijk aan de zijlijn van mijn leven. Door nu te kiezen wat voor mij past, voel ik me blijer en ook veiliger bij mezelf.  Ik zie en voel mijn eigen waarde. Het is fijn om erkenning en goedkeuring te ontvangen van anderen, het is echter niet meer van levensbelang voor me. Ik heb geleerd op mijn eigen benen te staan, verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen beslissingen èn ik stel mezelf centraal. Waarbij ik zeker rekening houd met anderen voor zover dit mogelijk voor me is. Geven en nemen vanuit vrije wil is zoveel fijner dan te moeten voldoen aan al die verwachtingen die we van elkaar hebben.

Hoe goed kies jij voor jezelf? Op welk gebied lukt dit je wel en waar nog niet? 

  • Had ik maar niet zo hard gewerkt, dan had ik meer tijd gehad voor mijn gezin en andere geliefden.  Wanneer we jong zijn, gaan we opbouwen. We willen van alles bereiken en denken dat we tijd genoeg hebben. We gaan werken, vinden een partner, huren of kopen een eigen huis en stichten een gezin. Werk kan ook afleiding zijn. Steeds maar bezig ‘moeten’ zijn van jezelf kan een indicatie zijn dat je niet wilt voelen wat er in jou leeft. Je geeft toe aan je onrust en vlucht letterlijk weg voor jezelf met alle gevolgen van dien. Ondanks onze gestegen welvaart, voelen veel mensen zich leeg van binnen. Voelen mensen zich eenzaam in een maatschappij waar iedereen het schijnbaar helemaal voor elkaar heeft. Waar we kunstig verbergen hoe het werkelijk met ons gaat en we minder oog hebben voor elkaar. Erkenning, liefde en aandacht geven en ontvangen is wat ons hart raakt. We voelen ons geliefd, gezien en gehoord wanneer wij tijd door brengen met de mensen van wie wij het meest houden. Mijn familiegevoel zit heel diep bij mij, ze zijn een deel van mij. 

Hoe werkt dit bij jou? Welke band heb jij met je gezinsleden en familieleden? Waar geniet je het meest van? Als je iets mag veranderen, wat is het dat je graag anders ziet?

  • Had ik maar contact gehouden met mijn vrienden en meer tijd met ze doorgebracht.  Vriendschappen ontstaan door keuzes die we maken. Vrienden die bij je passen en bij wie jij je fijn voelt, kies je. Van een (h)echte vriendschap kun je spreken wanneer je lief en leed met elkaar hebt gedeeld. Er voor elkaar bent geweest en trouw bent gebleven aan elkaar door de jaren heen. Dat je elkaar de waarheid hebt kunnen zeggen en je samen aan hebt kunnen passen aan veranderingen in jullie levens. Hoe spijtig is het wanneer je beseft dat je vrienden aan hun lot hebt overgelaten? Of dat je geen tijd meer vrij hebt gemaakt omdat andere zaken belangrijker leken? Na mijn scheiding hield ik weinig echte vrienden over. Echter de overgebleven vrienden zijn voor mij goud waard. Op de momenten dat ik hun steun het hardst nodig had, waren zij er voor mij. Allemaal op hun eigen manier. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om tijd vrij te maken om vriendschappen te onderhouden. En hoe fijn ik het vind om met vrienden te zijn. Mensen die mij kennen en met wie ik vrijwel alles kan delen. 

Hoe belangrijk zijn je vrienden voor jou? Laat je dit genoeg aan hen blijken? Ben je tevreden over je vriendschappen of heb je bepaalde wensen/verlangens?

  • Had ik mijn emoties en gevoelens maar meer durven laten zien.  Wanneer wij onze emoties en gevoelens laten zien, kunnen wij ons heel kwetsbaar voelen. Onze angst om afgekeurd en/of afgewezen te worden speelt op en zit diep geworteld. We hebben de neiging om onze emoties en gevoelens binnen te houden, vooral wanneer wij het moeilijk hebben. We willen ook niemand ermee lastig vallen. De manier waarop je bent opgevoed en/of de invloed van je omgeving speelt ook mee. Hoe goed leert een ander jou werkelijk kennen wanneer jij jezelf verbergt? Ik beet vroeger liever mijn tong af dan te bekennen hoe ik me werkelijk voelde. Mensen zagen aan de buitenkant een vrouw die sterk en zelfverzekerd over kwam. Maar van binnen voelde ik me regelmatig eenzaam, vermoeid, onzeker en onbekwaam. Ik speelde allerlei rollen en wist rond mijn veertigste niet meer wie mijn authentieke zelf was. Ik was de vrouw van, de moeder van, de dochter van, een werkneemster van, een vriendin van… Door te leren mijn gevoelens en emoties toe te laten, mijn gevoelens en emoties te erkennen, mijn gevoelens en emoties uit te dragen, heb ik in mijn kwetsbaarheid mijn kracht gevonden. Ik voel me sterker en levendiger dan ooit en heb mezelf goed leren kennen.

Hoe ga jij met je gevoelens en emoties om? Wat sta jij jezelf toe om te ervaren? Welke invloed heeft dit op jouw relaties?

  • Had ik mezelf maar wat vaker toegestaan om gelukkig te zijn.  In een maatschappij waarin van alles mogelijk is en de druk om ons te ‘moeten’ onderscheiden hoog is, zijn we geneigd om op onze tenen te lopen. Het aantal mensen met burn-out klachten en mensen met een depressie neemt gestaag toe. Onze aandacht gaat alle kanten op en daarnaast ontvangen we elke dag enorm veel prikkels door o.a. internet en social media. We moeten en willen zoveel, waardoor we afgeleid raken van wat ons werkelijk gelukkig maakt… Het antwoord op de vraag waar jij naar verlangt, vind je alleen in jezelf. 

Kun en wil je los laten wat niet werkt voor je? Wat niet (meer) bij je past? Om te doen waar je echt blij van wordt? Waar je diep van binnen naar verlangt? Want als je het NU niet doet, wanneer dan wel….? 

Waar het om gaat is dat je elke keer opnieuw een bewuste keuze maakt die bij jou past en waar jij je goed bij voelt. Door jezelf te ont-wikkelen en te weten wie je bent, wat je voelt, wat je nodig hebt en welke verlangens je hebt, sta jij aan het roer van je eigen leven. Jij bepaalt de koers waar je heen wilt en wie je aan boord wilt hebben! 

Het is mijn motto dat je beter spijt kunt hebben van een ‘verkeerde’ keuze dan spijt te hebben van keuzes die je nooit heb durven maken. Omdat je dan nooit zult weten waartoe je allemaal in staat ben…